Alles is anders…

Vandaag is het 6 maart 2026, onze trouwdag. 39 jaar geleden naar elkaar onze belofte gedaan.. Om er voor elkaar te zijn in goede, en in minder goede tijden..

De afgelopen 39 jaar hadden alles wat dat betreft..

Nog maar amper 8 weken geleden moesten we op 11 januari afscheid nemen van onze allerliefste jongste zoon Mike, 28 jaar jong..  Dit nadat hij vanaf Oudjaarsdag met een longontsteking aan het vechten was. Na extra kuren leek het beter te gaan, maar hij kreeg daarna toch een terugslag die hem uiteindelijk teveel werd.. 

In het bijzijn van ons en lieve familieleden hebben we zijn laatste dagen,  en zijn laatste uren samen doorgebracht, bij hem.. hand in hand..

Tot het moment dat hij zijn laatste adem uitblies.. Mike had nu rust, zijn moeilijke en oneerlijke leven was voorbij. Maar wat had hij zijn stofwisselingsziekte Batten bewonderingswaardig gedragen. Vooral de laatste 8 jaren toen hij volledig thuis was, na een lange schoolperiode van 16 jaar.

Er kwam een rust over hem waarin hij echt zo kon genieten van kleine, en fijne dingen. Samen zoveel moois nog met hem mogen beleven.  Vele uitstapjes en vakanties gevierd samen, maar ook thuis was het fijn met hem. Met vele andere lieve mensen om ons heen.

Maar dan is dus toch gebeurd waar we zolang voor vreesden.. we zijn al onze kinderen kwijt..  Rick verloren we al in 1996, Berry in 2017, en nu Mike in 2026.. 

We hebben Mike een mooi maar emotioneel afscheid gegeven met velen die erbij waren. Met mooie toespraken, met mooie muziek, met vele foto’s, met heel veel bloemen om hem heen..  We hadden hem van ons huis uit met onze eigen bus vervoerd voor zijn laatste rit.. 

Mike zijn favoriete kleur was altijd groen, hoe bijzonder was het dat de volgende nacht na zijn afscheid de hemel groen kleurde.. 

Na een drukke week van alles regelen voor het afscheid, volgde er een week van vele dingen regelen. Zoals het ophalen van zijn bed, de lift, de rolstoel.. En dat komt binnen wanneer dat allemaal uit huis vertrekt en zijn kamer leger en leger wordt…

Ook administratief moest er van alles afgerond worden.. 

En dan is er de stilte, een leegte, een leeg en doelloos gevoel komt er over je heen..  Ondanks dat we wisten dat dit moment ooit zou komen, hier kun je je niet op voorbereiden.. 

Rouwen is hard werken, de hele wereld draait door, maar jij staat stil, zit in een put waar je weer uit moet zien te kruipen..

33 jaar hadden we iedere dag voor onze kinderen gezorgd. Alles draaide om de zorg, en daar was een eind aan gekomen.

Een toekomst zo anders als waar we 39 jaar geleden voor gingen en op hoopten.. Geen kinderen die even komen aanwaaien, geen appjes, geen uitstapjes meer met je gezin, niks van dat alles..  Alles moet je zelf verzinnen en ondernemen om er nog wat van te maken voor de rest van je leven..

39 jaar geleden begonnen we met z’n twee-en en nu zijn we weer met twee.. Soms is het teveel en te groot om het allemaal tot je te laten doordringen…

Alles is anders nu..  je moet wennen aan de stilte, aan de vele vrije tijd die je nu wel hebt..  

Ondertussen hebben we allebei ons werk weer opgepakt, allebei parttime. We proberen met alles weer een beetje in een ritme te komen. Onze gedachten soms te verzetten.. Op pad te gaan..  maar ook veel aan onze kerels te blijven denken, omdat ze onze 39 jaar samen zoveel moois hebben gebracht.. Waar we ook gaan in ons verdere leven, in ons hart en gedachten zijn ze er voor altijd bij ❤️❤️❤️

Zie ook http://www.allesgegeven.com/boek